يكي دختري ديد شـــــاسي بلــند
دل و سينه تـَركانــده بُد سينه بند
لبش همچو لعل و دو چشمش سيه
خـــــــــم ابروان دشنه، رويش چو مه
وزان چــــــــــــاك كونش كه ديگر مگو
چُـنــــــــــان درّهاي در ميـــــان دو كوه
همي چاك سينه بر او خنده كرد
تبـــارك بگفت و برش سجده كرد
به خـــــود گـــــفت گر من زنم تقّ او
همي بفشـــــرم كيـــــر شق اندر او
بخــــواهم كه خوردن از آن سينه سيــر
لبم بر لبــــــش بنهم و دست زيـــــــــــر
گهي كــــــــون سيمين برش بــــركشم
گهي بوسه بر خـــــــــال پستــــــان زنم
چـُنين غـــــوطهور در خيـــــــالات خام
در انديـــــــشهي آن لب ســــــرخ فام
به پيـشش روان گشت و گفتش چنين
كه اي سرور حـــــــــــــوريان بر زميـــن
چه حيفست گر ناچشي كــــــــــير من
كه گرزي گران است و بس پيـــــــــلتن
چو سروش بخـــوانم بسي خجلت است
كه سرو از برايــــــش چو نون كوته است
وگر قطر بازوش خـــــــــــــواهم گرفت
كداميــن مهندس تــــواند كه هِـشت؟
وزان خــايه اندر پسش اين بس است
كه تيـر و ونوسش به بر چون پر است
بيا و ببر گــــــــــوي سبقت به بر
عَبَث مپّران كيــــــر رحمت ز سر
چو گفتش چنين جندهي بي پــــــدر
زدش سيلي و گفت دور اي پســـــر
هزار از تو سرتر به يك مـــــوي من
اسيـــــــرند و نَبوَد يكي كيـــــر من
كه اي عمّهات را دهـــــــم سگ بگاد
كداميـــن دريده كُسَت كُس بـــــداد؟
كه بر خــــــود بدادي چنين جرأتي
عجب زين دو لپّه چنيــــن خايهاي!
چو مَردي بجـــايت زماني بمــــــــــان
كه بهرت بنـــــالد زمين و زمــــــــــان
چنـــان بفشــــــــرم خايهات كز پَسَت
به بيــــــــــــــــرون زند مغز اندر سرت
چـِـنان بركنم كيرت از بُن ز جــــــــــاي
كه بر خود بريــــــــــني ز سر تا به پاي
چو ديدش كه اوضاع برش بَد پس است
ز بهر گريـــــز آن دو پايــــــش كم است
دوتا بود و دويِ دگر قـــــــــــــرض كرد
دويد و زمين در پياش جُمله گــَــــرد
چــــــو فارغ بر آمد ز دشنـــــــام و كين
ضمير نهــــــــــانش بگفتش چنيــــــــن
كه اي بي خرد خــــــــاك عالم سرت
همه كــــــــــــــير گيتي برفته بـــــرت
وزيـــــن پس كمي لـــقمه اندازه كن
چو اندازه ديــــــدي برو نـــــــــاله كن
كه گر لقمه ز اندازه بيـــــــرون رود
رهِ نــــــــــــاي بندد، ثمر كي دهد؟
